jPod

In mijn laatste post noemde ik al even jPod; het laatste boek van Douglas Coupland. Na hier in drie dagen doorheen gezoeft te zijn kan het misschien geen kwaad om hier een post aan te weiden.
jPod is geen gewoon boek, zeker niet als je niet bekend bent met het genre, maar dat niet alleen. De schrijver is naast schrijver (duh) onder meer ook ‘visual artist’ en die 2 ‘professions’ lopen dwars door elkaar heen in jPod. De beschrijving van het leven van de jPodders wordt dan ook visueel ondersteund op allerlei manieren die de grenzen van de leeservaring opzoeken.

Het verhaal is een absurdistisch hedendaags relaas van een groep game-ontwikkelaars; wier allen achternaam met een J begint en samen werken ze op een afdeling (pod) van een groot game bedrijf in Vancouver (EA komt hier ook vandaan): vandaar de jPod naam. Maar zoals de spelling al doet vermoeden is de naam natuurlijk ook een knipoog naar het verlengstuk van de 21st century homo sapiens; de iPod. En daar blijft het niet bij; het hele verhaal is 1 groot herkennings punt voor de digitale mens gevangen in een massa consumptiemaatschappij. Het verhaal, met als hoofdpersoon Ethan, leest alsof het een dagboek bestand is op de computer van deze Ethan. Tussen de paginas kun je dus ook uitnodigingen voor Tetris toernooien verwachten, krijg je spam voor je kiezen, of heb je de kans om uit 8000+ getallen het niet-priemgetal te zoeken, en voor de echte liefhebber staan de eerste 100.000 (!) cijfers van getal Pi vermeld. Genoeg te doen dus.

Zo ver de context; nu de mening. Zoals ik al noemde is het absurdistisch verhaal. Het deed me dan ook sterk denken aan de verhalen van die andere Douglas, maar enigszins begrensd. Het speelt zich ten slotte in onze tijd af. Ook komt het beeld van jPod dat ik in mijn hoofd heb direkt uit de film “the Office Space”. De parrallelen met deze film zijn treffend: de ongelukkige hoofdpersoon, de alles verziekende baas, de autistische nerds.
Het boek is een beetje als popcorn; je blijft eten en het smaakt goed, maar echt vullen doet het natuurlijk niet. Het is een leuke rit vol komische momenten en fantasierijke, bizarre situaties (de schrijver zelf komt bijvoorbeeld ook even langs in het verhaal). Hoewel het boek ook een paar goeie one-liners kent (leuk voor feestjes); is het meer een boek van bizarre hilarische (soms herkenbare) settings, twists en plot turns. Het boek is zelf een product van de cultuur die in het boek omschreven wordt. Zeker lezen dus zou ik zeggen.

Douglas Coupland heeft overigens voor deze herfst al weer een nieuw boek op stapel staan: the Gum Thief. De bedenker van “Generation X” is een druk baasje en heeft wel meer boeken geschreven waarvan er een (en dit moet ik toch even vermelden) de titel draagt: “Girlfriend in a Coma”. Als dit je niets zegt; lees gewoon verder. jPod wordt echter vaak vergeleken met nog een ander boek van em: Microserfs. Dit boek staat zelfs nog hoger aangeschreven dan jPod op Amazon. Overigens wordt er ook een serie van jPod gemaakt; maar hier is nu nog niet veel over bekend.
Nou hier dan nog even een clipje van een van de koelste optredens die ik dit jaar op TV heb gezien (en als je jPod gelezen hebt; ook aansluit bij deze post!):

En de nieuwste van Bruce, die de pan uitrockt:

Mr. Pink: “I don’t tip”

Zo dat was dus Bob Dylan in de post hieronder, voor wie dat nog niet doorhad. Soms is dat gewoon even nodig.

Nu dan maar weer een reguliere update. Eerst even over dat nieuwe ding dat tegenwoordig in mijn broek zit en dan nog even over het beste boek dat ik dit jaar gelezen heb (en sowieso een van mijn favo boeken overall).

De HTC Wizard aka de i-mate K-JAM/Qtek 9100/MDA Vario/M3000 (in mijn geval de MDA Vario) huist dus tegenwoordig in mijn broekzak. Het is een PocketPC met Windows Mobile 5 waar je dus ook mee kan bellen. Het is een bijna volmaakt stukje techniek. Het is opvallend dat ik na een paar dagen al volledig gewend was en niet meer zonder wil. Het voldoet precies aan mijn verwachtingen en alles zit er op en eraan en er valt van alles aan te passen om het ding nog bruikbaarder te maken. En nee het is geen 2MP camera, het is geen WM6 en er zit geen GPS op. Voor die functionaliteit moet je z’n grote broer hebben; die sinds vandeweek een nog grotere broer heeft. Maar het heeft wel een touchscreen, QWERTY toetsenbord, 1.3MP, Wi-Fi, en een LAMPJE! Hij is handzaam en voelt dus niet te groot of te klein aan. En dat voor een redelijke prijs (het losse broertje kost iets van 650 euro). Voor wie nog niet overtuigd is even wat plaatjes:

Verder moet ik even iets kwijt over het volgende boek. The Tipping Point van Malcolm Gladwell. Het boek, dat al uit 2000 is, probeert de complexe materie van het ontstaan van een epidemie op een begijpelijke manier uit te leggen. Het staat dan ook vol met interessante voorbeelden en onderzoeken. Bijvoorbeeld verklaard het de populariteit van Sesamstreet, de opkomst van AIDS, het succes en de ondergang van Airwalk, de bedrijfsstrategie van Gore-Tex, de zelfmoord epidemie in Micronesie, ondergang van criminaliteit in New York en waarom tieners roken. Zomaar een paar voorbeelden van trends uit het boek; die zich allemaal kenmerken door een zgn. “Tipping Point” een bepaald punt vanaf waar de verandering/acceptatie/succes/groei exponentieel is. Gladwell verklaard met behulp van deze voorbeelden het fenomeen “Tipping Point” en laat daarbij zien hoe mensen in elkaar zitten en hoe de wereld in elkaar zit. Dat was voor mij het interessants. Het was voor mij een eye-opener en het las als een spannend boek (tenminste dat vermoed ik aangezien ik nooit geen spannende boeken lees). Ik heb na het lezen van dit boek een andere kijk op de wereld gekregen. Ik kan het daarom dan ook iedereen aan raden. Ik heb mijn exemplaar bij ABC opgepikt voor nog geen 9 euro! Ik begrijp dat er ook een Nederlanse vertaling is die heet “Het beslissende moment”. Ik raad natuurlijk de originele versie aan. Mijn kopie mag je ook lenen-lezen. Maar dan sta je op de lijst ik heb deze net 5 minuten uit maar nu al uitgeleend aan iemand die mij in return weer een nieuwe leestip heeft gegeven: Jpod. Ik ben benieuwd! Gladwell heeft ook nog een nieuw boek: Blink. Dat ik nu natuurlijk ook moet lezen. Uit dit soort van ‘genre’ zijn wel meer boeken; volgens mij is Freakonomics ook wel een aardige. Genoeg leesvoer dus.

Ow hier moet je dus naar zoeken bij je boekhandel:

Nog even wat filmpjes:
SuperBad:

De Bob Dylan film (BD wordt in deze scene gespeeld door Cate Blanchett; een vrouw!):

De film aller films?: